قرار تنهای ما روز جدایی فردا بود

خلاصه ؛ فردا واسه ما شروع کل دردها بود . . .

فردا قراربود من و تو از همدیگه جدا بشیم

فردا قراربود همدم گریه ی بی صدا بشیم

از تو  چه پنهون گل من ، من خیلی  وقته بی توام

دیروز و فردا نداره حالام چه سخته بی توام !

یادش بخیر  قلب تو بود برای من سنگ صبور

میخواستم عاشقت کنم هر جور شده حتی به زور

حالا که نیستی لا اقل تسکین به قلب من بده

اون که نخواست پیشم باشی حالا کجاست؟ صبرم بده!

چه جوری باور بکنم رقیب من نازت کنه؟

شبها کنارت بخوابه؛ از خواب بیدارت کنه ؟

یادته که زیر بارون؛  تو دعا کردی بمیرم

منم قول  دادم که دیگه عکستو بغل نگیرم

تو دعات گرفت و مُردم اما عاشقم هنوزم

با همون یه قاب عکست  میگذرونم شب و روزم !

لحظه های آخر تو میره از یادم به سختی

بدرقت اومدم اما ، دست تکون ندادی رفتی

یه دلخوشی دارم هنوز حالا که دارم میمیرم

هروقت که باروون بباره تورو  کنارم میبینم

نگاه به چشم خیس من ، به عشق پاکم نکنید

رفیق من رفته سفر ؛ چند روزی خاکم نکنید...

شاید خوشش نیاد که من تو خاک و خون پیرهنم

مُردم چرا اون نمیاد با گل سرخ به دیدنم؟

توقع داشتم میمیرم حداقل نگام کنه

حتی نیومد لحظه ای با جسم من وداع کنه !!

.

.

.